Οι ανακοινώσεις μας

1ο Ethnic Festival στην Αλεξανδρούπολη

Να γνωρίσουν τις κουλτούρες των χωρών από τις οποίες ήρθαν στην Ελλάδα οι ανήλικοι ασυνόδευτοι πρόσφυγες του ξενώνα «Έλλη» της ΑΡΣΙΣ – Κοινωνική Οργάνωση Υποστήριξης Νέων, είχαν όσοι συμμετείχαν στο 1ο Ethnic Festival στην Αλεξανδρούπολη.

Στο φεστιβάλ, που έγινε στις 11 Σεπτεμβρίου στο χώρο μπροστά στο «Νομαρχείο», συμμετείχαν οι 26 φιλοξενούμενοι καθώς και οι εργαζόμενοι του ξενώνα.

Εξασφαλίζουμε τη φιλοξενία για παιδιά σε κίνδυνο, θύματα παραμέλησης, κακοποίησης και εμπορίας.

Το «Σπίτι της ΑΡΣΙΣ» είναι ο μοναδικός ξενώνας επείγουσας φιλοξενίας παιδιών σε κίνδυνο δυναμικότητας 23 θέσεων και φιλοξενεί παιδιά τα οποία είναι θύματα παραμέλησης, κακοποίησης, εμπορίας και διακίνησης ή που βρίσκονται σε κίνδυνο, λόγω δυσμενών οικογενειακών ή κοινωνικών -οικονομικών συνθηκών.

Οι προσφερόμενες υπηρεσίες, στο πλαίσιο της διασφάλισης του βέλτιστου συμφέροντος του κάθε παιδιού, περιλαμβάνουν φιλοξενία, κάλυψη όλων των ατομικών αναγκών των παιδιών, ψυχολογική και συναισθηματική υποστήριξη, ένταξη στην εκπαίδευση και το κοινωνικό περιβάλλον, δραστηριότητες ανάπτυξης ατομικών και κοινωνικών δεξιοτήτων, στήριξη κατά τη διαδικασία αυτονόμησης.

Μέχρι σήμερα στο «Σπίτι της ΑΡΣΙΣ» έχουν φιλοξενηθεί περισσότερα από 300 παιδιά και έφηβοι, με μέσο χρόνο παραμονής τα τρία έτη, ενώ επιδίωξη της ΑΡΣΙΣ είναι τα παιδιά να συνδέονται με το οικογενειακό τους περιβάλλον και να επιστρέφουν σε αυτό, εφόσον έχουν δημιουργηθεί οι κατάλληλες συνθήκες.

Δημοσίευση streetwork σχετικά με την ανάγκη προστασίας ασυνόδευτων ανηλίκων κάτω των 15 ετών

Η Ομάδα Κοινωνικής Εργασίας της ΑΡΣΙΣ (Streetwork) για την προστασία ασυνόδευτων ανηλίκων σε κίνδυνο εξακολουθεί να εντοπίζει πολλούς ασυνόδευτους ανήλικους σε συνθήκη αστεγίας. Συνήθως οι ηλικίες των παιδιών κυμαίνονται από 15 έως  17 ετών, ωστόσο δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις μικρότερων παιδιών που βρίσκονται στο δρόμο, ευάλωτα σε διαφόρων ειδών κακοποίησης ή/και εκμετάλλευση.

Μόνο τον Αύγουστο οι επαγγελματίες μας εντόπισαν τρία ασυνόδευτα ανήλικα παιδιά 10, 12 και 13 ετών από το Αφγανιστάν, το Πακιστάν και την Αλγερία αντίστοιχα που βρίσκονταν άστεγα στον αστικό ιστό της Θεσσαλονίκης. Καθώς οι ηλικίες των παιδιών σε κίνηση που εντοπίζει η ομάδα μας ποικίλουν σημαντικά, με τους κινδύνους όμως να ελλοχεύουν σταθερά,  οι ανησυχίες μας αυξάνονται όταν πρόκειται για παιδιά τόσο μικρά  ανήλικα που ταξιδεύουν μόνα χωρίς κάποιο συγγενικό πρόσωπο.

Μέχρι να βρεθεί κατάλληλη δομή για  την φιλοξενία τους, προβλέπεται από τις αρχές η παραμονή των παιδιών αυτών σε καθεστώς προστατευτικής φύλαξης. Κάποιες φορές η προστατευτική φύλαξη συμβαίνει σε πτέρυγες των δημόσιων νοσοκομείων για την καλύτερη προστασία τους.

Η ιστορία του Hamad και του Imad: Το μολύβι, έτσι το κρατάμε!

Ο Hamad (12 ετών) και ο Imad (7 ετών) είναι δύο ξαδέρφια από τη Συρία και φιλοξενούνται το τελευταίο διάστημα στο Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης της Κω. Και οι δύο είναι μαθητές του KEDU, του Κέντρου Μη Τυπικής Εκπαίδευσης της ΑΡΣΙΣ. Κανένα από τα δύο παιδιά δεν είχε την ευκαιρία να γνωρίσει στη χώρα καταγωγής του, πώς μπορεί να είναι ένας χώρος εκπαίδευσης.

Ο μεγαλύτερος, ο H. ειδικότερα, ήδη από την πρώτη μέρα που παρακολουθεί μαθήματα στο κέντρο μας, εξωτερικεύει μια ασύγκριτη χαρά και μια έντονη επιθυμία για επιβράβευση.

Τα βήματά του αργά και σταθερά.

Την πρώτη μέρα δεν μπορούσε να κρατήσει ούτε το μολύβι του και οι ρυθμοί του γενικά, ήταν σαν ενός παιδιού που παρακολουθεί την πρώτη τάξη του Δημοτικού.

Την ημέρα που τραβήξαμε αυτή την φωτογραφία, έχοντας κάνει ήδη τα προσωπικά του άλματα, άρχισε να υποστηρίζει τον μικρότερο ξάδελφό του στη δική του περιπέτεια στη μάθηση.

Η φωτογραφία αντιπροσωπεύει την αλληλεγγύη, την αγάπη, την παιδικότητα, την αφοσίωση, την προσφορά. Ένα παιδί με ανύπαρκτη προηγούμενη εκπαίδευση, που δεν είχε πιάσει ποτέ μολύβι στο παρελθόν, γίνεται γέφυρα προς τη γνώση για ένα παιδί μικρότερο, με ελάχιστες δεξιότητες. Η αφοσίωση και των δύο είναι εμφανής.

Από τον χειμώνα του 2018 ξεκίνησαν να λειτουργούν τα -EDU, με την επωνυμία LEDU στη Λέρο και KEDU στην Κω, από την ΑΡΣΙΣ, σε συνεργασία με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες.

Μια μέρα στο γραφείο της Εργασιακής συμβούλου μέσα από τα μάτια μιας εθελόντριας…

Μια μέρα στο γραφείο της Εργασιακής συμβούλου*, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, προβλέπεται γεμάτη συνεδρίες με ανθρώπους που έχουν δοκιμαστεί από καταχρήσεις, σκληρές πολιτικές, φυλάκιση, οικονομικές δυσχέρειες προέρχονται  από διάφορα μέρη του κόσμου, αλλά έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: είναι όλοι άνεργοι. Οι γλώσσες που ακούς στα γραφεία μας, πέρα από τα ελληνικά, είναι τα αγγλικά, τα γαλλικά, τα αραβικά, τα φαρσί.

Στις συνεδρίες Εργασιακής συμβουλευτικής, ο ωφελούμενος θα μιλήσει για τις σπουδές του, για το αν έχει μαζί τα διπλώματά του που αποδεικνύουν αυτές τις σπουδές, για την επαγγελματική πορεία του, το επίπεδο των γλωσσών που γνωρίζει, τις ψηφιακές δεξιότητές του κτλ. Θα ρωτηθεί όμως και για το τι θέλει να κάνει από εδώ και πέρα στη ζωή του, λαμβάνοντας υπόψη τις αντικειμενικές δυσκολίες που ορθώνονται μπροστά του (γιατί ορθώνονται και είναι και πολλές) μόνο προσωρινά ίσως, μέχρι να σταθεί στα πόδια του. Η απάντηση πολλές φορές είναι πανομοιότυπη: «Θέλω να βρω δουλειά».

Τα τελευταία χρόνια, η οικονομική κρίση έχει δυσχεράνει σημαντικά την ανεύρεση εργασίας με τις εργασιακές συνθήκες να είναι πολύ σκληρές. Οι αντικειμενικές αυτές δυσκολίες σε συνδυασμό με τον άδηλο ή πολλές φορές έκδηλο ρατσισμό/φόβο απέναντι στο διαφορετικό και συνεπώς στις διακρίσεις που υφίστανται αυτοί οι άνθρωποι κάνει την εύρεση δουλειάς ακόμη πιο δύσκολη υπόθεση…